Ambtenaar
Hoe dom ben ik geweest om in de loop van de jaren op deze plaats de vloer aan te vegen met het leger ambtenaren? Hoe min was het van me om ambtenaren neer te zetten als een groep luiwammesen die er slechts op uit zijn om het bestaan van het werkende volk zo ingewikkeld mogelijk te maken en zich daarbij ook nog eens te laten betalen door het werkende volk. Sinds een paar dagen heb ik nog slechts één wens. Me aansluiten bij het leger van die keihard werkende mannen en vrouwen die dag in dag uit van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de weer zijn om de BV Nederland in goede banen te leiden. De werkplek te delen met zo’n gigant die bij elke oplossing vijfentwintig problemen weet te formuleren. Het maakt me niet uit op welk ministerie ik terecht kom. Het kan me ook geen jota schelen wat van me gevraagd gaat worden. Ik wil toiletten schoonmaken, de minister in zijn veel te dure, milieuonvriendelijke limousine door het land crossen, portiersdiensten doen, als secretaris-generaal ingewikkelde gezichten trekken, het kan me allemaal geen ene mallemoer schelen als ik maar ambtenaar mag worden.
Niet vanwege de bovenmodale salariëring als u dat soms dacht, niet om vakantie-uren te kopen of te verkopen, niet om van de uitstekende fietsenregeling gebruik te maken en ook niet vanwege de prachtige voorzieningen op het gebied van kinderopvang. Neen, ik wil me voegen onder het leger van ambtenaren voor het kerstpakket, dat dit jaar de vorm zal krijgen van een overlevingspakket.
Mevrouw Ter Horst, naar ik hoop mijn nieuwe werkgever, wie durft ooit iets lelijks van haar te zeggen, heeft bedacht de ambtenaren dit jaar te bedanken met een overlevingspakket. Over de inhoud van het ludieke kerstgeschenk schijnt ze nog na te denken, daarom wil ik haar graag een paar welgemeende adviezen geven. Doe er een zaklampje in, mevrouw Ter Horst, zodat de ambtenaren nog beter in staat zullen zijn spijkers op laag water te zoeken. Doe er verder een groot pak lulkoeken bij, een inspirerend koekje dat ambtenaren zal aanzetten tot het nog fijnzinniger formuleren van drogredenen. Verder een pak klop-klop, namaakslagroom dus. Een wittig goedje dat gebruikt kan worden om ambtelijke miskleunen te maskeren. Het grootste ambtelijke misbaksel kan met klop-klop worden opgemaakt tot een vrolijk uitziend taartje.
U begrijpt, voor zo’n pakket ga ik diep door het stof. Mijn sollicitatiebrief is in het weekeind de deur uitgegaan en het kan me niet snel genoeg Kerstmis worden.
Martin Stoelinga