Welkom op de website van Martin Stoelinga

Crimikoters

Waar is het nou toch misgegaan met onze jeugd. Natuurlijk waren we vroeger zelf ook geen lieverdjes. Met regelmaat werd mijn vader op straat aangesproken door mensen die slachtoffer waren geworden van mijn ‘liederlijk’ gedrag. De liederlijkheid zat hem in het feit dat je aan één van de bh’s in een marktkraam een briefje hing met de tekst ‘voor een knaak kan je ze niet laten hangen’. Op straat voetballen was ook uit den boze, laat staan de keer dat een rotje werd gestoken in een grote dampende hondendrol. De klap zorgde ervoor dat de buurman die altijd wat te klagen had, een groot deel van zijn voorpui kon schoonmaken. Het was simpel kattenkwaad dat met een maatje vijfenveertig onder mijn, toen nog frêle, achterwerk werd vereffend. Ik heb er veel mogen ontvangen, soms ook als ik volkomen onschuldig was. Die waren dan voor de keren dat ik dingen had uitgevreten die voor mijn opvoeders onopgemerkt waren gebleven. Mijn vertrouwen in de samenleving en de mensen die me naar volwassenheid probeerden te begeleiden heeft daaronder niet geleden kan ik u verklappen. Anno 2009 staan de zaken er anders voor, als we Ernst Hirsch Ballin mogen geloven. De minister die onder meer gaat over de aanpak van boeventuig, heeft beloofd dat kinderen die al jong op het boevenpad gaan voortaan direct bij de kladden worden gegrepen. We hebben het dan over snotporken van 8-, 9-, en 10 jaar die zich schuldig maken aan overvallen en vernielingen. In vijftig jaar tijd is een deel van de ondeugende straatjochies veranderd in ‘crimikoters’. Waar je vroeger op je achtste verjaardag te horen kreeg dat je in het vervolg elke dag tot acht uur mocht opblijven, daar maken achtjarigen vandaag de dag de samenleving onveilig. Werd je in je vroege jeugd als kind door de hele familie in de gaten gehouden, tegenwoordig kan je je dus blijkbaar als snotneus, ongemerkt voor je omgeving, uitleven in criminele activiteiten. Het is voer voor al die –iegen, -agen en –ogen die de zaak zo gierend uit de klauwen hebben laten lopen. De ontdekkers van de kindertelefoon, de afschaffers van de pedagogische tik en vooral die ambtenaren en politici die jarenlang de ‘geitenwollen pluche handschoenen aanpak’ hebben gepredikt. Ernst heeft eindelijk door dat er ergens iets mis is gegaan en met politieke spierballentaal verkondigt hij dat hij de pestventjes zal gaan aanpakken. Ik hoop dat het daarvoor nu inmiddels al niet te laat is.

(stukje uit het boek "altijd wat, nooit saai".)

Martin Stoelinga

Terug