Welkom op de website van Martin Stoelinga

Party

Er zijn van die dingen waarvan je hoopt dat ze jou nooit zullen overkomen. Zware slachtoffers maken bij een verkeersongeval bijvoorbeeld, drie maal een gewapende overval, op mijn goede vriend Hans Meier supermarkt op de Rotterdamse weg, door jawel getinte Nederlander,  je hele hebben en houden in vlammen en rook op zien gaan of getroffen worden door een ernstige en levensbedreigende ziekte. Eén op de drie Nederlanders loopt de kans geconfronteerd te worden met kanker om maar eens een voorbeeld te noemen. Hoewel de geleerden al heel ver zijn in de bestrijding van bepaalde vormen van kanker stel ik me zo voor dat je hele bestaan op zijn kant gaat als de dokter je vertelt dat die sluipmoordenaar zich in jouw lichaam heeft genesteld. Hoe dichter kanker bij je komt, hoe bedreigender de ziekte wordt. Het is dan ook elke keer schrikken als ik hoor dat iemand ver weg of dichtbij de pineut is en daarbij geldt, hoe dichter bij hoe heviger de schrik. Toen een paar weken geleden bekend werd dat de vrouw van Rafaël van der Vaart leed aan borstkanker was dat schrikken. Niet omdat Rafaël en zijn Sylvie tot mijn idolen behoren, daarvoor droeg Rafaël het verkeerde rood-wit. Neen, het feit dat een jonge stel getroffen wordt door een dergelijke rampspoed maakt me per saldo muisstil. Nu staan Rafaël en zijn Sylvie met regelmaat in de spotlights en dat betekent dat zij, naast de ziekte, ook nog eens moeten afrekenen met de varkens die de burelen van de roddelpers bemannen. U kent de ratten wel van Privé, Weekend, Party noem ze maar op. Zichzelf journalisten noemende broddelaars die in alles een aanleiding zien om te speculeren over het leven van al dan niet publiciteitsgeile bekende Nederlanders. Dat die randdebiele taalverkrachters tot veel in staat zijn wist ik, maar dat ze bij Party zo ziek zijn dat ze het hoofd van Sylvie van der Vaart kaal fotoshoppen om dat beeld vervolgens pontificaal af te drukken in het blaadje dat had ik in mijn stoutste dromen niet durven bedenken. Als je dan nog een beetje gevoel in je lijf hebt, dan zou ik me kunnen voorstellen dat je je verontschuldigingen aanbiedt, maar nee, de hoofdredacteur van Party doet het voorkomen alsof hij de mensheid een dienst heeft bewezen. Sylvie had in een interview aangegeven dat ze wel zou zien hoe ze het verlies van haar weelderige haardos zou verwerken en de hoofdredacteur had daar op ingespeeld. Walgelijk zo’n hufter, toch ? Hoewel, die blaadjes bestaan natuurlijk bij gratie van het randdebiele deel van dit volk dat het in het boodschappenmandje laat glijden. Blijkbaar zijn dat er meer dan je zou mogen hopen want Party bestaat inmiddels al een poosje, een poosje te lang welteverstaan.

Martin Stoelinga

Terug