Welkom op de website van Martin Stoelinga

Salonsocialisten

Salonsocialisme | Ik kom uit een tijd dat eerlijk samen delen nog heel gewoon was. Het kon ook niet anders omdat er in de vijftiger en zestiger jaren volop werd gewerkt aan de wederopbouw van het door oorlogsgeweld geteisterde land en welvaart zoals we die nu kennen nog slechts een utopie was. In mijn jeugd deed het socialisme opgang. De oude Willem Drees introduceerde de AOW en zeker in die tijd deed zijn partij van de arbeid wonderen voor het klootjesvolk.

De tijden zijn veranderd. In ons tijdsgewricht moet je minimaal honderdduizend euro verdienen, zo lijkt het, wil je je als socialist kunnen manifesteren. Salonsocialisten zijn het, die weten wat goed is voor Jan Patat, maar die er zeker voor zorgen dat de eigen zakken eerst tot de rand toe gevuld zijn alvorens ze zich bekommeren om hun stemvee.

Neem nou mevrouw Herfkens, voormalig minister van ontwikkelingssamenwerking. Ooit trouwde ze uit rationele overwegingen met Ed van Thijn, die burgemeester van Amsterdam wilde worden, maar daarvoor een echtgenote nodig had, omdat de Commissaris van de Koningin, Roel de Wit, een burgemeestersvrouw op het Amsterdamse stadhuis nu eenmaal een bittere noodzaak vond.

Mevrouw Herfkens ging haar eigen gang en dat deed Amsterdamse Eddie ook, over schijnhuwelijken gesproken. Uiteindelijk verdween mevrouw Herfkens naar het United Nations Development Programme, alwaar ze het lot van de mensen in de Derde Wereld probeerde te verbeteren. Het lot van de anderen, maar allereerst van zichzelf, want mevrouw stelde hoge eisen aan haar woonsituatie en incasseerde, naast honderd zestigduizend euro salaris, ook nog eens zevenduizend euro huursubsidie per maand van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Snapt u hem nog? Ik hoor wel eens verhalen van mensen, laatst nog van iemand die 38 jaar in de leerindustrie had gewerkt. Naast zijn AOW ving hij zevenentwintig halve euro pensioen. De goede man was een week in de maand op de voedselbank aangewezen en een icoon van de partij van de arbeid steekt zevenduizend euro in de maand in haar tas. Wat nog het meest ergerlijk is, is het feit dat socialistenvoorman Bos zich slechts druk lijkt te maken over de de schade die de Verenigde Naties, het Ministerie van Buitenlandse Zaken en de partij van de arbeid oplopen. Geen woord over de volstrekt morele onaanvaardbaarheid van het gedrag van Herfkens.

Toen in Delft jaren geleden een politicus in opspraak raakte in verband met fraude, richtte een ijzerhandelaar zijn etalage in met hamerstelen. Hij gooide hem helemaal vol en hing er een bord boven ‘grote stelen en kleine stelen, maar grote het meest’. Er is klaarblijkelijk niets veranderd.

Martin Stoelinga

Terug