Welkom op de website van Martin Stoelinga

Vakantieleed

Ik hoop dat u net zo genoten heeft van de vakantietijd als ondergetekende. De weken van zalig niets doen hebben me goed gedaan en ik kan er weer een poosje tegen. Overigens ben ik ervan overtuigd dat veel kinderen in de vakantie een zware tijd hebben gekend. Bivakkerend in Oostenrijk werden we geconfronteerd met doortrekkende vakantiegangers. Meestal jonge gezinnen, op doortocht naar Kroatië, namen een nacht rust in de kleine Oostenrijkse hotels. Zoals trekvogels, na een duizenden kilometers lange trektocht in Noord Afrika als scudraketten uit de lucht vallen, zo vielen de ouders en hun kinderen neer op de terrassen. Jengelende kinderen die door geïrriteerde ouders werden gedwongen te eten onder het motto dat dat nou eenmaal goed is voor kinderen. Ik had medelijden met die kleine gastjes die onder zware druk met tegenzin de overvloedige Oostenrijkse maaltijd tot zich moesten nemen. Soms bleef het niet bij ouderlijk verbaal geweld, maar wapperden ook vaderlijke handen.

Zo werd een deel van het terras bevolkt door een Belgisch gezelschap in een vreemde samenstelling. Twee vrouwen, drie mannen en twee kleine jongetjes rolden uit het busje van de jeugdopleiding van een gerenommeerde Belse voetbalclub. De Cola leverde de knulletjes geen problemen op, maar toen zij een bord spaghetti voor zich kregen waar de jongste net overheen kon kijken, zag je het probleem ontstaan. Na een minuut op tien worstelen met de slierten maakte het oudste joch duidelijk dat hij niet verder wilde eten. Dat leverde hem meteen twee petsen voor zijn hoofd op en de mededeling van pa:  “As ge goedverdoeme nie doorvrèt, dan ga dum mè naar dun kamer en dan zaldum wa belève”. Met forse tegenzin trachtte het ventje een paadje door de spaghetti te banen, maar het was al gauw duidelijk dat hij de finish niet zou halen.

De pedagoog van het gezelschap, een vadsige man met blond piekerig haar tot over zijn schouder en getooid met een paar min of meer mislukte tattoos kwam zijn maat te hulp met een pedagogisch advies. “Ons Jean had ook van dien fratsuh. Als die gen goesting meer ha, dan ging ie zittuh kotsten. Da waar ik zo zat, dat op un dag hè ik um vier lèpels van zunne kots op laoten vrète en dum hè nooit meer gekotst. Met een gezicht dat een en al bewondering uitstraalde gaf de vader zijn zoontje nog een optater en zei; “Heddum gehoerd? “  Het joch knikte tussen zijn gesnotter door dat ie het blijkbaar begrepen had. Twintig minuten later verliet het gezelschap het terras, vijf meter spaghetti achterlatend.

Martin Stoelinga

Terug